جانم فداي رهبر

ساقي عطشان...

خادم الشهدا — Wed, 07 Dec 2011 11:42:00 GMT

عشق يعني آتش افروخته
عشق يعني خيمه هاي سوخته
عشق يعني حاجي بيت الحرام
دل بريدن ها وحج ناتمام
عشق يعني غربت نور دوعين
عشق يعني گريه برقبر حسين
عشق را گويم فقط در يک کلام
يا اباالفضل وحسين و والسلام

ايام غم مهدي(عج)تسليت باد...

خادم الشهدا — Mon, 28 Nov 2011 16:21:00 GMT

مـردم بسـاط گـريـه و مـاتـم بيـاوريـد

وقتش شده که بيرق و پرچم بياوريد

مــردم کتـيبه هـاي حـسـينيـّه نـزد کيـسـت؟

«باز اين چه شورش است که...عالم» بياوريد

خواهيد از خدا که در اين شصت روز عمر

در بـيـن روضــه هــا نـکـنــد کـم بـيـاوريـد

اين اشک ها براي حسيني شدن کم است

صـد چـشـمه چـشـم، کوثـر و زمـزم بيـاوريـد

هنگام روضه خواندن ذاکر درون ذهن

تصـويــر قـتلــگـاه مــجـسّـم بيــاوريـد

هر سينه نيست قبر حسين و مطاف او

در هـيـئـت غـمـش دل مَـحـرم بـيــاوريـد

«فَلتُلطَمُ الخُدود و تُشَقُّ الجُيوب»¹ را

بـر گـونه ها و سـينه فـراهـم بـيـاوريـد

رخت سپيد کنده و در گنجه افکنيد

پـيـراهــن ســيـاه مـحـرّم بـيــاوريـد...

التماس دعا...

بيست هفتم آبان سالروز شهادت سردار رشيد اسلام گرامي باد...

خادم الشهدا — Tue, 22 Nov 2011 11:04:00 GMT

حدوداً چهل و پنج روز بود كه براي عمليات لحظه‌شماري مي‌كرديم. يك روز اعلام شد كه فرمانده لشكر آمده و مي‌خواهد با مردها صحبت كند. همگي با اشتياق جمع شده تا وعده عمليات، خستگي‌مان را زائل كند. شهيد زين الدين گفت: «از محضر حضرت امام (ره) مي‌آيم ... وضعيت نيروها را خدمت ايشان بيان كردم و گفتم شايد تا يك ماه ديگر نتوانيم عمليات را شروع كنيم ... امام فرمودند سلام مرا به رزمندگان برسانيد و آنان را به مرخصي بفرستيد. خودتان از طرف من از آنان بيعت بگيريد كه بازگردند و هركدام، يكي دو نفر را هم همراه خويش بياورند ...» هنوز حرفهاي آقا مهدي تمام نشده بود كه بچه‌ها با شنيدن نام مبارك امام (ره) شروع به گريستن كردند. حال خوشي به همه دست داده بود. صداي آقا مهدي با هق‌هق عاشقانه ياران امام گره خورد و در آن دشت سوخته به آسمان پر كشيد. پس از پايان مرخصي، ياران با وفاي امام با يكصد و پنجاه نيروي تازه نفس ديگر بازگشتند و بدين ترتيب عمليات محرم شكل گرفت.

شهدا در كلام رهبر

خادم الشهدا — Tue, 25 Oct 2011 15:23:00 GMT

شهيد جانش را فروخته و در مقابل آن، بهشت و رضاي الهي را گرفته است

که بالاترين دستاوردهاست. به شهادت در راه خدا، از اين منظر نگاه کنيم.

شهادت، مرگ انسانهاي زيرک و هوشيار است که نمي گذارند

اين جان، مفت از دستشان برود و در مقابل، چيزي عايدشان نشود...

حضرت آية الله العظمي امام خامنه اي روحي و نفسي له الفداء...

باب توبه

خادم الشهدا — Tue, 18 Oct 2011 11:29:00 GMT

ياران! شتاب کنيد، قافله در راه است. مى‏گويند که گناهکاران را نمى‏پذيرند؟

آرى! گناهکاران را در اين قافله راهى نيست...

اما پشيمانان را مى‏پذيرند.

اگر نبود باب توبه‏اى که خداوند با خون حسين ميان زمين و آسمان گشوده است،

حضرت آدم نيز بهشت زده و رها شده و سرگردان،

در اين برهوت گمگشتگى وا مى‏ماند.سيدمرتضي آويني

السلام عليک يا بنت رسول الله يا قرة عين النبي

خادم الشهدا — Tue, 24 May 2011 15:44:00 GMT

السلام عليک يا بنت رسول الله يا قرة عين النبي!

به ديار خاک نشينان خسته دل خوش آمدي! اعظم رسولان يار، منتظر قدومت بود تا بر دستان زيباي تو گل بوسه بنشاند. اي حبيبه ي حق! به شبستان ديده ي شيعه خوش آمدي! امروز کوچه هاي چشم و ديار دل را به مشکات شادي ميلاد نور، چراغان نموده ايم؛ چه خجسته لحظه اي که روح قيام و نور نماز و طاووس بهشت، مي دمد و مي تابد و مي خرامد از عرش برين به سوي ساکنين خاک.
امروز آسمانيان، مکه را سپيده باران کردند. نسيم عنايت يار، کوچه هاي صبح را آکنده ساخت. تبسم گلها فرياد عندليبان مشتاق را برآورد. علت آفرينش بر اهل انديشه، آشکار شد. غنچه هاي بساط چمن در پاي ياسمن آل ياسين، شرم شکفتن دارند. امروز، قلم بر سجاده ي لوح، سر به سجده نهاده و اشک اشتياق مي ريزد. از لبان برگ سبز و خورشيد سماء، سرود سرور مي تراود. پروانه هاي ملکوت در کنار نهر وحي، سوره ي کوثر را تلاوت مي کنند.
عطيه ي عرش را با هودج نور به بسيط خاک آوردند. آمد آنکه خاک قدومش توتياي چشم انبياست؛ آنکه آستانه سرايش بوسه گاه صالحين و صديقين و شهيدان است؛ آنکه ملتقاي رسالت و ولايت است. آنکه امامت، ارمغان نگاه آسماني اوست.
سلام بر اسوه ي نسوان و انيس تنهايي علي. دل هاي اهل ايمان فداي پينه ي دست هايت باد. تو دنيا را به هيچ انگاشتي و دريغا که عبرت آموزان از زيّ زاهدانه ات اندکند و ديده بر خشت هاي خاکي خانه ات فرو بسته اند. آسياي سنگي تو مطاف عرش نشينان بود و واحسرتا که خاکيان، شکوه چرخش آن را نمي بينند. تمام لحظه هايت چونان شعب ابي طالب، سرشار از عسرت و ايثار بود و واي بر آناني که از تو نياموزند و با فريبايي دنيا از صفوف اهل حق، بگسلند. تو روح جهاد علي بودي و تفسير حماسه ي ذوالفقار.
مادر محمد(ص) شدي؛ و غبار يتيمي و رنج اعصار از سيماي زيبايش زدودي. بعثت و غدير و عاشورا، حقيقت وجود حبيبه ي خدا، ام ابيهاست.
ميلاد فاطمه(س)، ولادت فضائل و طلوع تا بنده نيکي هاست. يا فاطمة الزهرا(س)! آسمان و درياي نيلگون، يک جلوه از سيماي مهساي توست.
اي وليه ي حق و عزيزه ي نبي! تو براي نبوت زيستي و در راه ولايت، شهادت را برگزيدي و بدين سان، مقتداي مجاهدان و اسوه ي ايمانيان شدي.
اي ماه منير نبي! اي آفتاب آسمان علي! مولاي ما خامنه اي از سلاله ي پاک توست و ارادت همگان به وجود زهرايي اش براي ارادت و دلدادگي او به ساحت مصفاي آل رسول اعظم است.
امروز مردان ما مجاهدت و زنان ما عفاف و وقار را از تو پاره ي تن پيامبر اعظم (ص) مي آموزند و کردار و کلام منورت، اهدا گر عزت است و سرافرازي سپيدارهاي استوار فضيلت و فوز، از خروش و استقامت سرخ توست اي ام الائمة الهدي!
هم آوا با فرشتگان عرش و مقربان ملکوت، در خجسته ميلاد آيت کبراي کردگار، حضرت صديقه ي صالحه سلام الله عليها، زبان به تهنيت گشوده و دل به نشاط و شعف مي سپاريم.
امروز نه مکه، تمامت خلقت به خاک وجد و وصال ولايت، جبين مي سايند و به ديدار بهشت موعود مي رسند. يا مولاتنا، يا فاطمة الزهرا! از تو آموختيم که حراست از حرمت ولايت، عين عاشقي است. امروز حرير قدوم سرير تو باد جان هاي بي قرار عاشقان.
حيرت صالحان و رسولان مي انگيزد حيات و حريت و شجاعت و شکيب و استقامت تو. خدايا! سپاس بي قياس، تو را سزاست که نعمت عطيه ي کوثر را به خاکيان عطا کردي.
امروز سپيدارها به سجود ستايش و قرنفلان به قنوت قرب و ياسمن ها به رکوع رضايت يار مي روند و آفرينش بر اريکه ي اشتياق و سرير سرور مي نشيند و آسمان، متکلم « فتبارک الله احسن الخالقين» خواهد شد.
اي آيت علياي خدا، ريحانه ي رسول، زهرا! به لحظه ولادت و به نور سيمايت سوگند؛ ما بهشتي به جز عنايت تو نمي خواهيم و بر ولايت خاندان خدايي ات پايداريم.

ايام فاطميه تسليت باد.

خادم الشهدا — Sun, 24 Apr 2011 23:09:00 GMT

ما «اسير» عنايت تو هستيم و «مسکين» و محتاج شفاعتت. اينک «يتيم» هجران توييم و سيه پوش نيلوفر ساقه شکسته ي شهود؛ « و يطعمون الطعام علي حبّه مسکينا ً و يتيما ً و اسيرا». ما را نيز به طعام معرفت و محبت، ميهمان کن و از زلال زمزم خير کثير، بنوشان اي عطيه ي عرش!

السلام عليک يا فاطمه الزهرا(س)

سلام بر غمگنانه ترين روايت ولايت! امروز جان علي از تن مفارقت کرد، گرد يتيمي بر رخسار مهساي زينب نشست، موسم تنهايي حسن فرا رسيد، حسين از همين لحظه، کربلايي شد و طليعه ي عاشورا بر صحيفه ي راز، تابيد.

السلام عليک يا صاحب العصر و الزمان(عج) * آجرک الله آقا جان:

اي مهدي موعود، اي آخرين حجت يار! تو شاهدي که مادر سادات را شبانه به جانب مزاري ناپيدا مشايعت کردند و پيکر زخمي شقايق باغ ولايت را به آغوش خاک سپردند و علي بي ياور شد. اي قائم آل ياسين، اي شمس بني هاشم، اي برپا کننده ي قسط ، اي احياگر عدل علي! ذوالفقار قيام از نيام برآور و روا مدار که چنين، امواج غم بر درياي دل شيعه بيفزايند.

غربت ستاره ها

خادم الشهدا — Sun, 10 Apr 2011 16:03:00 GMT

آه! از غربت ستاره‎ها خسته شده‎ام. آه كه دلم براي صحبت فرشته‎هاي پاك تنگ شده است تا زانو به زانويشان بنشينم و با هم گپ بزنيم و نگاه با ادبشان را با حرفهاي دلچسب ادامه دهم و كلمات تاييد بشنوم. راستي!‌ ياد بچه‎هاي جبهه بخير، ياد خدا، ياد جبهه بخير.
آن روزها كه جوشن كبير مي‎پوشيديم، و با غسل شقايق به دشت مي‎زديم. آن شبها كه همه راز بود و نياز، زمزمة عشاق. زنجمورة بيتاب شدگان، متوسلين به صبر و استقامت، گروندگان به نامهاي زيبا و مقدس خداوند و خاندانش، شب زنده داراني كه مهر شسته شده از اشكشان خبر از رفتنشان ميداد... چه زيبا بودند شبها و چه نوراني بودند دلها ...
ياد آنهايي بخير كه به نداي هل من ناصر حسين زمان (رحمه ا... عليه) با نثار جان لبيك گفتند. همانها كه با سرمايه ايمان در بازار دوست به سوداگري رفتند، آنها كه حرفشان را در عمل زدند نه با شعار، كساني كه قداستشان را با جهاد آشكار كردند نه به اعتكاف،‌ همانهايي كه هميشه در حسرت بودند كه چرا بيش از يك جان ندارند!
آنان كه عشق را به زانو درآوردند، آنان كه خستگي را خسته كردند، آنان كه جنگ را كمر شكستند، آنان كه زندگي را مرده يافتند، آنان كه مرگ را هراساندند و در نهايت شهادت را به ارمغان بردند.
ياد سرداراني بخير كه بي‎سر رفتند. ياد همت حاج همت، برگزيدگي چمران، گستردگي جهان آرا، شكوه زين‎الدين، صفاي بروجردي بصيرت علم‎الهدي، ثبات باكري و دست تواناي خرازي بخير.
ياد آنهايي بخير كه محور به محور و وجب به وجب خطوط مقدم را براي يافتن او گشتند و هنگامي كه معشوق خويش را يافتند، يك آن هم ترديد نكردند.
همانهايي كه از سيمهاي خاردار تن رهيدند، از خاكريز نفس گذشتند و بوي باروت را برهمة عطرهاي دنيا ترجيح دادند.
ياد پيشاني‎بند بخير كه آفتابي از نورانيت را پشت خود پنهان مي‎كرد تا خورشيد در برابرش روزي يك بار روي تابيدن بيابد!
ياد پلاك بخير كه شماره پرواز بود.
ياد كوله‎پشتي بخير كه بساط آخرت در آن جمع مي‎شد.
ياد چفيه بخير كه علامت زهد بود و برآورندة بسياري از نيازها.
ياد كفشهاي ساده كتاني بخير كه زير آن آپارتمان راحت طلبي و بناي ترس فرو مي‎ريخت.
ياد پوتين‎هايي بخير كه مشكي بودند اما از پس خود ذره‎اي تيرگي و تاريكي به جاي نگذاشتند و جاهايي رفتند كه كفشهاي ديگر جرأت قدم نهادن به آنها را پيدا نكردند.
ياد لباسهايي بخير كه از بس عزير بودند، خدا زمين را به رنگ آنها آفريد.
ياد فانوسقه بخير كه كمرهاي زرين جهاد را محكم مي‎كرد و حلقه‎هاي اسارت دنيا را ـ نه يكي پس از ديگري، كه همه رابا هم ـ مي‎گسست.
ياد قمقمه‎ها بخير كه آب حيات از آنها مي‎جوشيد و پاياني نداشت.
ياد نقشه بخير كه فلشهاي خدايابي روي آن رسم مي‎شد.
ياد دوربين بخير كه سيماي حقيقت را نشان مي‎داد.
ياد قطب نما بخير كه روي مقصد اصلي انسان دست مي‎گذاشت.
ياد بي‎سيم بخير كه رابط ما و آسمان بود.
ياد سيم‎خاردار بخير كه پشت آن خار سيم و زر در آرزو نمي‎روييد.
ياد منور‎ها بخير كه به ديدار چهره‎هاي نوراني مي‎آمدند و سرانجام از شدت حسادت چراغ عمرشان خاموش مي‎شد!
ياد مين بخير كه سكوي پرواز بود.
ياد گلوله ها بخير كه قاصد وصال بودند .
ياد خمپاره بخير كه پيمانة وصل به همراه داشت.
ياد خودرو‎هاي بهشت بخير كه انبوهي دل را سوار مي‎كردند و از جاده‎هاي صراط، از ميان دوزخ آتش به مقصد مي‎رساندند.
ياد تانك‎ها بخير كه پشت خصم را به لرزه درآوردند.
ياد قايق‎هاي كوچك ولي تندرويي بخير كه ناوهاي غولپيكر را به فرار واداشتند و به آنها كه ستارة بخت خويش را در ميان ستاره‎هاي پرچم آمريكا يافته بودند، نشان دادند كه آمريكا هم عددي نيست!
ياد شب حمله بخير كه به هزار و يك شب بغداد پايان مي داد.
ياد عمليات ها بخير كه هر يك صحنة نقش آفريني امامي بود.
ياد موقعيت‎هايي بخير كه در آنها به فكر موقعيت نبوديم.
ياد قرارگاه‎ها بخير كه بي‎قراري مي‎آورد.
ياد پادگان‎هايي بخير كه صبحگاه حضور در آنها بر پا مي‎شد، عشق پرورش مي‎دادند و بازوي اخلاص را ورزيده مي‎كردند.
ياد دوكوهه بخير كه هزاران كوه ايستادگي تربيت كرد. ياد ايستگاه صلواتي بخير كه استراحتگاه ملايك بود.
ياد پل‎هايي بخير كه فاصله دنيا و آخرت بودند.
ياد جاده‎هايي بخير كه آدمي را از بيراهگي، انحراف و چند راهگي نجات مي‎دادند.
ياد تابلو‎ها بخير كه راه جاودانگي را مشخص مي‎ساختند.
ياد معبر بخير كه راه عبور از مرز خاك بود ياد كانال بخير كه گنداب خودنمايي درآن جريان نداشت.
ياد خاكريز بخير كه گودالهاي لغزش را صاف مي‎كرد.
ياد سنگر بخير كه مفصل‎ترين ميهماني اشك و خلوص را بدون خرجهاي كلان ترتيب مي‎داد.
ياد حسينيه بخير كه شاهد قدوم اهل البيت (عليهم‎السلام) بود.
ياد سنگر استراحت بخير كه شبها در آن آسايش زمين مي‎خورد و غفلت مي‎گريخت، و سنگر نگهباني كه آخرين آشيانة پرستوها بود.
ياد بستان بخير كه مزرعة عشق بود. سوسنگرد كه آن همه شقايق در دل كاشت، آبادان كه از ويراني دلها جلوگيري مي‎كرد. خرمشهر كه شهرداران آسماني به زيباسازي‎اش پرداختند. اروندرود كه هزاران دل در آن آبتني كرد، شلمچه كه كبوترهاي بي‎نام و نشان را در گوشه و كنارش منزل داد، كانال ماهي كه به زيبايي آكواريوم پايان داد، خاكريز نوني‎ شكل كه روبروي آن حرفي از نان و نام نبود، جزيره مجنون كه شاهد جنون عشق بود، جزيره سهيل كه ستاره‎هاي زميني را به آسمان عروج فرستاد، ام القصر كه اهالي ويلا را هرگز به خود نديد، فاو كه وفا به تعهد بندگي را ميآموخت، خور عبدا... كه ميزان عبوديت را محك مي‎زد، ياد مي ميمك و مهرباني مهران بخير، كله قندي كه شيريني جهاد تعارف مي‎كرد، قلاويزان كه نردبان عروج بود، چنگوله كه براي شهادت مرتب قلبها را چنگ مي‎زد، رضاآباد كه پر از خشنود خدا بود، شاخ شميران كه شاخ غرور دشمن را چند بار شكست، دربندي خان كه به عافيت جويان دربند راه نمي‎داد و هورالعظيم كه سالهاست صفت خود را به ناجيانش تقديم كرده است.
ياد چادر‎ها بخير كه داستان كربلا را فيلم كردند. ياد لشگرها بخير كه 72 تن را چندين برابر كردند.
ياد گردان كميل بخير كه همه به علي (عليه السلام) پيوستند گردان مالك كه از مال دنيا چيزي نداشتند، گردان روح الله كه به نياز جسم سرگرم نبودند، گردان حبيب‎بن مظاهر كه همه دوست خدا بودند،گردان علي‎اصغر كه همه بزرگ بودند.
ياد لبخندهايي بخير كه به قهقهه شهادت پيوست، گريه‎هايي كه خنده‎هاي دائم ابديت را تضمين كرد، اندوه‎هايي كه براي گشايش تن به پارك و تفريحگاه نمي‎داد و شادي‎هايي كه غصه‎هاي دنيوي را مسخره مي‎كرد.
ياد كمرهايي كه در راه خدا تا به آخر بر صندليهاي چرخدار تكيه زدند، دستهايي كه به عباس (سلام ا... عليه) پيوستند، بدنهايي كه پر از تير و تركش شدند، پاهايي كه پيش از صاحبانشان به بهشت قدم گذاشتند، چشمهايي كه رفتند و بصيرت را به ارمغان آوردند بخير، ياد بدنهايي كه بي‎سر به خاك سرگذاشتند، سرهايي كه پودر شدند و ذره ذره به ابديت پيوستند و جنازه‎هايي كه هرگز تشييع نشدند و در خلسة‌ سكوت، هم صحبت نيزار شدند بخير.
ياد آن روزها بخير! از باتلاقهاي جنوب تا قله‎هاي رفيع كردستان، همه جا معطر و مطهر به خون شهداء شده بود و مملكت ما به يمن درهاي باز شهادت مي‎رفت تا يكراست به ضريح شش گوشة آقا (عليه السلام) برسد... كه دروازه‎هاي آسمان را بستند و جنگ پايان يافت، و پس از آن خيلي زود خدا دوباره خورشيد را از ما دريغ كرد و باز ما مانديم و دوستاني كه نبودند و قلبي كه يتيم شده بود. راستي كه تقاص ناشكري چقدر سنگين است و لحظات ملكوتي عروج چقدر رؤيايي....
خدايا به تو پناه مي‎بريم از آن روزي كه لباسهاي خاكي را با خاك عوضي بگيريم و به ولايت و رياست به يك چشم نگاه كنيم. وظيفه و نتيجه را يكي بدانيم، شهادت را خسارت بپنداريم و راه شهداء را با خودشان خاك كنيم.
دير يا زود، همة ما خواهيم رفت. همة ما به سوي مقصد اصلي و جايگاه هميشگي كوچ خواهيم كرد، آري در رفتن هيچ شكي نيست، مهم چگونه رفتن است.

بسم الرب الشهدا...

خادم الشهدا — Sun, 10 Apr 2011 15:57:00 GMT

مردان خدا چه با صفا ميميرند

دلباخته در راه خدا ميميرند

گويي که رسيد حکم آزاديشان

خندان لب و با ميل و رضا مي ميرند

اروند

خادم الشهدا — Sun, 03 Apr 2011 22:07:00 GMT

ذره ذره غبار دلت را به آب اروند بسپار.

مبادا آب بنوشي. اينجا سرزمين حاجيان لب تشنه است.

اينجا حج حسينيان زمان کامل مي شود.آنان که به جاي گشتن بر دور کعبه سنگي، به نداي حق لبيک گفتند و

در کربلا همچون ستارگان در طواف خورشيد برگرد امام عشق طواف کردند.با آب اروند غسل احرام کن و ....